I / imperdĭtus
adjective

imperdĭtus

fem. imperdĭta · neut. imperdĭtum
(), , 2. inperditus
not destroyed; not slain poetic
not destroyed, not slain (poet.): et vos, o Graiis imperdita corpora, Teucri, Verg. A. 10, 430: pectora Tydeo, Stat. Th. 3, 84: ego Sidoniis, Sil. 9, 161.