I / impĕs
noun

impĕs

gen. impĕtis · gender masculine · decl. 3rd
(; nom. given Prisc. 702 P., but used only in
violence; vehemence; force
gen. and abl. sing.), pĕtis, m. in-peto; cf. praepes, = impetus, violence, vehemence, force: impete vasto amnis fertur, Ov. M. 3, 79: in juvenes certo sic impete sus fertur, id. ib. 8, 359; Laev. ap. Gell. 19, 7, 8; Lucr. 4, 416; 903: non potuit nubes capere inpetis auctum, id. 6, 327 sq.; 334; 591: valido impete quatere, id. 2, 330; Sil. 13, 248.— Plur.: venti flamina ruunt impetibus crebris, Lucr. 1, 293.—
Mass; extent
Mass, extent: homo tanto membrorum impete, ut, etc., Lucr. 5, 913.