I / implōrātĭo
noun

implōrātĭo

gen. implōrātōnis · gender feminine · decl. 3rd
a beseeching for help; imploring
a beseeching for help, imploring (rare but good prose): omnium deorum et hominum et civium et sociorum imploratio, Cic. de Or. 2, 47, 196: acerba, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: ad invidiosam implorationem converti, Quint. 9, 2, 38.