verb transitive intransitive

implŭo

2nd PP implŭere · 3rd PP implŭi · 4th PP implūtum · conj. 3rd

[in-pluo].

Neutr; to rain into; upon ••

Neutr., to rain into or upon, to rain (very rare): deorsum, quo impluebat, impluvium dictum, Varr. L. L. 5, § 161 Müll.: fanum Veneris, in cujus quandam aream non impluit, Plin. 2, 96, 97, § 210: lacus immane turgescit, ita ut arborum comis, quae margini insistunt, superjectae asperginis fragor impluat, Sid. Ep. 2, 2 med.: priusquam impluerit, ab avibus aut formicis sata non infestari, Col. 2, 8, 5: si arcus circa occasum refulsit, rorabit et leviter impluet, will rain, Sen. Q. N. 1, 6: Penēus ... summis aspergine silvis Impluit, Ov. M. 1, 573.—

figuratively •

Trop.: malum quom impluit ceteris, ne impluat mi, Plaut. Most. 4, 1, 15.—

to rain upon •

Act., to rain upon: impluviatus color, quasi fumato stillicidio implutus, Non. 548, 18.

Perseus ID: n21969 Key: impluo