A / absŏlūtĭo
noun

absŏlūtĭo

gen. absŏlūtōnis · gender feminine · decl. 3rd
an absolving; acquittal; an acquittal from
In judicial lang., an absolving, acquittal: sententiis decem et sex absolutio confici poterat, Cic. Clu. 27: annus decimus post virginum absolutionem, id. Cat. 3, 4: majestatis (for de majestate), an acquittal from crimen majestatis, id. Fam. 3, 11.—In Suet. in plur.: reis absolutiones venditare, Vesp. 16.—
Completion; perfection; consummation
Completion, perfection, consummation.
In gen.: virtus quae rationis absolutio definitur, Cic. Fin. 5, 14: hanc…
In gen.: virtus quae rationis absolutio definitur, Cic. Fin. 5, 14: hanc absolutionem perfectionemque in oratore desiderans, this finish and perfection, id. de Or. 1, 28, 130; so id. Inv. 2, 30.—
completeness
Esp., in rhet., completeness, Cic. Inv. 1, 22, 32.