I / impraegno
verb transitive

impraegno

2nd PP impraegnāre · 3rd PP impraegnātum · conj. 1st
(), , in-praegno
to impregnate; make pregnant
to impregnate, make pregnant (late Lat.; perh. only in part. perf.): illa ab eo impregnata vidit in somnis per fauces introisse solem, etc., Myth. Vat. ap. Mai. Auct. Class. t. 3, p. 117.