I / impraepĕdītus
adjective

impraepĕdītus

fem. impraepĕdīta · neut. impraepĕdītum
(), , 2. in-praepeditus
unhindered; without hinderance;
unhindered (late Lat.): cursu tendentes, Amm. 21, 5, 6. — Adv., without hinderance; in two forms.
impraepedite abduxit, Amm. 27, 10, 2. —
impraepedite abduxit, Amm. 27, 10, 2. —
impraepedito pergere, Amm. 26, 6, 11.
impraepedito pergere, Amm. 26, 6, 11.