I / in-canto
verb transitive intransitive

in-canto

2nd PP in-cantāre · 3rd PP in-cantāvi · 4th PP in-cantātum · conj. 1st
To sing
To sing in, with dat.: passer incantans saepiculae (i. e. in saepicula), App. M. 8, p. 210, 26. —
in particular
To say over; mutter; chant a magic formula
To say over, mutter, or chant a magic formula against some one: QVI MALVM CARMEN INCANTASSET, Fragm. XII. Tab. ap. Plin. 28, 2, 4, § 17.—
by extension
To consecrate with charms; spells
To consecrate with charms or spells: incantata vincula, lovelcnots, Hor. S. 1, 8, 49.—
To bewitch; enchant
To bewitch, enchant: quaesisti, quod mihi emolumentum fuerit incantandi (sc. illam)? App. Mag. p. 305: incantata mulier, id. ib.: pileum vetitis artibus, Amm. 14, 7, 7.