I / in-cēnātus
adjective

in-cēnātus

fem. in-cēnāta · neut. in-cēnātum
(), , 2. in-cenatus
that has not dined; eaten; dinnerless
that has not dined or eaten, dinnerless, hungry, fasting (ante- and postclass.): bibat aquam mulsam, cubet incenatus, Cato, R. R. 156, 4: superi incenati sunt, et cenati inferi, Plaut. Aul. 2, 7, 6: senex, id. Cas. 4, 2, 9; cf.: incenis: pridie incenato dare medicamenta, Scrib. Comp. 140.