I / incīlis
adjective

incīlis

neut. incīle
contr. from incīdilis, from incido
cut in; ditches; trenches
cut in: fossae, i. e. ditches, trenches for carrying off water, Cato, R. R. 155, 1.— Far more freq.,
Substt
Substt.
a ditch; trench
incīle, is, n., a ditch, trench: incilia aperire, Cato, R. R. 155, 1: ducere incile, Dig. 43, 13, 1; App. M. 9, p. 221: in incili omnia adhaeserunt, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 5, 3.—
incīlis, is, m., transl.: inciles διώρυγες (i. e. διώρυχες), Gloss. Philox.
incīlis, is, m., transl.: inciles διώρυγες (i. e. διώρυχες), Gloss. Philox.