I / incommĭnūtus
adjective

incommĭnūtus

fem. incommĭnūta · neut. incommĭnūtum
2. incomminuo
not broken; entire
not broken, entire: ut fundamentum immobilis, tamquam adamas incomminutus, (Hilar.) Anon. in Job, 2, p. 137.