I / in-concinnus
adjective

in-concinnus

fem. in-concinna · neut. in-concinnum
inelegant; awkward; absurd
inelegant, awkward, absurd (rare but class.): qui in aliquo genere inconcinnus aut multus est, is ineptus dicitur, * Cic. de Or. 2, 4, 17: personamque feret non inconcinnus utramque, Hor. Ep. 1, 17, 29: asperitas agrestis et inconcinna gravisque, id. ib. 1, 18, 6.— Adv. in two forms (in both post-class.), awkwardly, absurdly.
inconcinnē: causificare, App. M. 10, p. 242, 39.—
inconcinnē: causificare, App. M. 10, p. 242, 39.—
incon-cinnĭter: vertere in aliquam rem, Gell. 10, 17, 2.
incon-cinnĭter: vertere in aliquam rem, Gell. 10, 17, 2.