I / incursus
noun

incursus

gen. incursūs · gender masculine · decl. 4th
a running against; an assault; attack
a running against, an assault, attack (class.).
Lit.: ceterorum tela atque incursus refugit, Cic. Caecin. 8, 22: equitum incursus sustinere, Caes. B. C. 1, 71; Hirt. B. G. 8, 18, 4: primo statim incursu, at the first onset, Liv. 2, 25, 4.—
a rushing; dashing against by extension
Transf., of inanim. things, a rushing or dashing against (mostly poet.): undarum, Ov. M. 11, 497; cf. aquarum, id. ib. 11, 731: pluviarum, Col. 4, 17: tempestatum, Quint. 10, 7, 3: sanguinis, Luc. 7, 700: solis, of the sunbeams, Col. 1, 6, 22.—
an impulse; effort; has figuratively
Trop., an impulse, effort: incursus animus varios habet, has or entertains different impulses, plans, Ov. M. 9, 152.