I / indĭgentĭa
noun

indĭgentĭa

gen. indĭgentiae · gender feminine · decl. 1st
Need; want; indigence
Need, want, indigence (rare; mostly Ciceron.): a natura mihi videtur potius, quam ab indigentia orta amicitia, Cic. Lael. 8, 27: quid est malitia nisi indigentia boni? Ambros. de Isaac. 7, § 60. —
Insatiableness; insatiable desire
Insatiableness, insatiable desire (Ciceron.): indigentia est libido inexplebilis, Cic. Tusc. 4, 9, 21: indigentia, desiderium, id. ib. 4, 7, 16.