I / in-dissŏlūbĭlis
adjective

in-dissŏlūbĭlis

neut. in-dissŏlūbĭle
2. in-dissolvo
that cannot be dissolved; loosed; indissoluble
that cannot be dissolved or loosed, indissoluble (in Cic. only in the transf. signif.).
Lit.: nodus, Plin. 11, 24, 28, § 81. —
indestructible; imperishable; indissolubly by extension
Transf., of persons, indestructible, imperishable: quoniam orti estis, immortales esse et indissolubiles non potestis, Cic. Univ. 11, 35; Lact. Opif. D. 4, 6; Hier. in Isa. 3, 6, 9.—* Adv.: in-dissŏlūbĭlĭ-ter, indissolubly: nexum, Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 2.