I / ind-ŏles
noun

ind-ŏles

gen. ind-ŏlis · gender feminine · decl. 3rd
indu = in-olesco; indoles, incrementum, industria, Paul. ex Fest. p. 106 Müll.
an inborn; native quality; natural quality
an inborn or native quality, natural quality, nature (class.; cf. ingenium).
In gen.: quae indoles in savio est! Plaut. Rud. 2, 4, 10: frugum pecudum, Liv…
In gen.: quae indoles in savio est! Plaut. Rud. 2, 4, 10: frugum pecudum, Liv 38, 17, 10: arborum, Gell. 12, 1, 16.—
native quality; natural abilities; talents
In partic., native quality, natural abilities of men, talents, genius, disposition: adulescentes bonā indole praediti, Cic. de Sen. 8, 26: virtutis, id. Off. 3, 4, 16; cf.: virtutum atque vitiorum, Liv. 21, 4 fin.: major ad virtutem, Cic. Or. 13, 41: segnis, Tac. A. 12, 26: praeclara, id. H. 1, 15: adulescens laetae indolis, Gell. 19, 9, 1: gener ob altam indolem adscitus, Liv. 21, 2, 4.—In plur.: bonae animi indoles, Gell. 19, 12, 5.