I / in-dŭbĭtātus
adjective

in-dŭbĭtātus

fem. in-dŭbĭtāta · neut. in-dŭbĭtātum
undoubted; without doubt; certain
undoubted, without doubt, certain, sure (post-Aug.): in iis ero, quae indubitata sunt, brevior, Quint. 9, 4, 2: litterarum inter se conjunctio, id. 1, 1, 31: spes, Plin. 31, 3, 27, § 45: indubitatum est, id. 23, 1, 21, § 36: juris est, Dig. 42, 1, 49.— Comp.: illius aestatis fluxus indubitatior est, Dig. 43, 13, 1, § 8.—Advv.: in-dŭbĭtātē and indŭbĭtātō, undoubtedly.
Form indubitate (class.); sup., Oros. 3, 23 fin. (a false read. ap. Liv. 33,…
Form indubitate (class.); sup., Oros. 3, 23 fin. (a false read. ap. Liv. 33, 40, 5; Vell. 2, 60, 4).—*
Form indubitato, Tert. adv. Marc. 1, 9.
Form indubitato, Tert. adv. Marc. 1, 9.