I / in-ductĭo
noun

in-ductĭo

gen. in-ductōnis · gender feminine · decl. 3rd
a leading; bringing into; introducing
a leading or bringing into, introducing, admission (class.).
a striking out; erasing
Lit.: nos aquarum inductionibus terris fecunditatem damus, Cic. N. D. 2, 60, 152: horum (juvenum in circum), introduction, exhibition, Liv. 44, 9, 5; so on the stage: ficta personarum, Cic. de Or. 3, 53, 205: prima trullis frequentetur inductio, a plastering, Pall. 1, 15.—Of a striking out, erasing of writing (cf. induco, 1. C. 3.): lituras, inductiones, superductiones ipse feci, Dig. 28, 4, 1.—
by extension
Transf., concr.
An awning
An awning drawn over a theatre to protect the audience from the sun, Vitr. 10 praef.
A fomentation
A fomentation, Cael. Aur. Acut. 2, 27, 216.—
figuratively
a purpose; resolution; inclination
In gen. (acc. to induco II. B. 2. b.), a purpose, resolution, inclination, intention: animi, Cic. Q. Fr. 1, 11, 32; id. Fam. 1, 8, 2: cedet profecto virtuti dolor et animi inductione languescet, id. Tusc. 2, 13, 31.—
In partic., rhet. t. t.
In partic., rhet. t. t.
Induction
Induction, a mode of reasoning from known particulars to generals, the Gr. ἐπαγωγή, Cic. Top. 10, 42; id. Inv. 1, 31, 51; Quint. 5, 10, 73; 5, 11, 2 sq.: erroris, id. 9, 1, 31.—
the introduction of a fictitious person
Personarum ficta, = προσωποποιΐα, the introduction of a fictitious person, Cic. de Or. 3, 53, 205.—
a leading into error; misguiding
Erroris inductio, = ἀποπλάνησις, a leading into error, misguiding, Cic. de Or. 3, 53, 205.—
An assumption; supposition
An assumption, supposition, Prisc. 1144 P.