A / abs-tēmĭus
adjective

abs-tēmĭus

fem. abs-tēmia · neut. abs-tēmium
cf. temetum and temulentus
abstaining from intoxicating drinks; temperate; sober
abstaining from intoxicating drinks, temperate, sober, ἄοινος.
Lit.: sicca atque abstemia, Lucil. ap. Non. 68, 30: mulieres, Varr. ap. Non. ib.: vina fugit gaudetque meris abstemius undis, Ov. M. 15, 323 al.—Hence,
temperate; abstinent; moderate
In gen.: i. q. sobrius, temperate, abstinent, moderate: abstemius, herbis vivis et urticā, Hor. Ep. 1, 12, 7.—Pleon.: mulieres vini abstemiae, Plin. 22, 24, 54, § 115.—
who is yet fasting; has not breakfasted
In later Lat. = jejunus, who is yet fasting, has not breakfasted, Aus. Idyll. praef. 11.