I / infīnītīvus
adjective

infīnītīvus

fem. infīnītīva · neut. infīnītīvum
unlimited; indefinite
unlimited, indefinite: modus, or absol.: infī-nītīvus, i, m.; in gram., the infinitive, Mart. Cap. 3, § 310 sqq.; Isid. Orig. 1, 8; Diom. p. 331 P. al.