I / infirmo
verb transitive intransitive

infirmo

2nd PP infirmāre · 3rd PP infirmāvi · 4th PP infirmātum · conj. 1st
to deprive of strength; to weaken; enfeeble
Act., to deprive of strength, to weaken, enfeeble.
Lit.: legiones, Tac. A. 15, 10: munimenta madore, Sall. Fragm. ap. Non. 138, 6: hominem, Cels. 2, 12.—
figuratively
To invalidate; disprove; refute
To invalidate, disprove, refute: res tam leves infirmare ac diluere, Cic. Rosc. Am. 15, 42; with tollere, id. N. D. 2, 59, 147; with frangere, id. de Or. 131: fidem testis, id. Rosc. Com. 15, 45: fidem alicui, id. Att. 15, 26. —
To annul; make void
To annul, make void: legem, Liv. 34, 3; Quint. 7, 1, 49: contractum, Dig. 49, 14, 46: graviter ferens aliquid a se factum infirmari, Vell. 2, 2, 1: acta illa atque omnes res superioris anni, Cic. Sest. 18, 40.—
Neutr; the weak; sick
Neutr. only in part. pres. as subst.: infirmantes, um, m., the weak, sick, Sulp. Sev. Vit. S. Mart. 18, 5; id. Ep. 2, 12.