I / in-fortūnātus
adjective

in-fortūnātus

fem. in-fortūnāta · neut. in-fortūnātum
unfortunate
unfortunate (class.): o infortunatum senem, Ter. Eun 2, 3, 7: nihil me infortunatius, Cic. Att. 2, 24, 4: infortunatissimus maritus, App. M. 4, p. 154, 37.