I / in-gĕmisco
verb transitive intransitive

in-gĕmisco

3rd PP in-gĕmiscŭi
to groan; sigh over
to groan or sigh over a thing.
Act.
Act.
With acc. and inf.: quid ingemiscis hostem Dolabellam judicatum, Cic. Phil. 13,…
With acc. and inf.: quid ingemiscis hostem Dolabellam judicatum, Cic. Phil. 13, 10, 23: ingemuit citro non satis esse suo, Mart. 9, 59, 10. —
lamentable
With acc. obj.: suos casus, App. M. 8, p. 235.—Hence, ingĕmiscendus, a, um, lamentable: clades, Amm. 30, 7, 26.—
Neutr; ad; ext
Neutr.: pueri Spartani non ingemiscunt, Cic. Tusc. 5, 27, 77: quantum ingemiscant patres nostri, si, etc., Liv. 21, 53, 5: in quo tu ingemiscis, id. Att. 7, 23, 1.—With dat.: ulli malo, Cic. Tusc. 2, 9, 21 (a transl. from Sophocles): ingemiscamus illis, quae patiebamur, Plin. Pan. 53, 5.—With ad: ad aliquid, Suet. Aug. 65 ext.—With abl.: (luce) repertā, Verg. A. 4, 692: morte alicujus, Curt. 9, 3, 20. —
by extension
Transf., of inanim. things: ignis ingemiscit, Sen. Herc. Oet. 1732.