I / in-gigno
verb transitive

in-gigno

2nd PP in-gignere · 3rd PP ingĕnŭi · 4th PP ingĕnĭtum · conj. 3rd
to instil by birth; nature; to implant
to instil by birth or nature, to implant, engender.
Lit.: herbasque nocentes rupibus ingenuit tellus, Luc. 6, 439: vites ingenita sterilitate, Col. 3, 7, 3.—
figuratively
Trop.: natura cupiditatem nomini ingenuit, Cic. Fin. 2, 14, 46: tantam ingenuit animantibus conservandi sui natura custodiam, id. N. D. 2, 48, 124: vitia ingenita, inborn, Suet. Ner. 1: cum sic hominis natura generata sit, ut habeat quiddam ingenitum quasi civile atque populare, innate, Cic. Fin. 5, 23, 66.