I / ĭnhŭmātus
adjective

ĭnhŭmātus

fem. ĭnhŭmāta · neut. ĭnhum
not inhumed; unburied
not inhumed, unburied: ossuum inhumatūm aestuosam aulam, Pac. ap. Prisc. p. 710 P. (Trag. Rel. v. 102 Rib.): is cum esset projectus inhumatus, Cic. Div. 2, 69, 143: corpora, Verg. A. 11, 22: funus, Luc. 7, 820.