I / in-nŏcŭus
adjective

in-nŏcŭus

fem. in-nŏcua · neut. in-nŏcum
harmless poetic
harmless, innocuous (poet. and in post-Aug. prose).
Act.: luporum genus innocuum homini, Plin. 8, 34, 52, § 123: imber leguminibus,…
Act.: luporum genus innocuum homini, Plin. 8, 34, 52, § 123: imber leguminibus, id. 18, 17, 44, § 152: iter, Ov. F. 4, 800: litus, safe, Verg. A. 7, 230.—
unharmed; uninjured
Pass., unharmed, uninjured: sedere carinae omnes innocuae, Verg. A. 10, 302: fida per innocuas errent incendia turres, Claud. Cons. Mall. Theod. 330. —
inoffensive; innocent by extension
Transf., inoffensive, innocent: viximus innocuae, Ov. M. 9, 373: agere causas innocuas, to defend the innocent, id. Tr. 2, 273: innocuum perforat ense latus, id. ib. 3, 9, 26. — Hence, adv.: innŏcŭē.
Harmlessly
Harmlessly: sagittas tanta arte direxit, ut omnes per intervalla digitorum innocue evaderent, Suet. Dom. 19. —
Innocently
Innocently: vivere, Ov. A. A. 1, 640.