I / innŭbus
adjective

innŭbus

fem. innŭba · neut. innŭbum
unmarried
unmarried.
Lit., Ov. M. 10, 567; 14, 142: Pallas, Aus. Epigr. 106; Val. Fl. 1, 87: diva, id. 4, 605.—
by extension
Transf., of the laurel (because Daphne, who was never married, was changed into it): innuba laurus, Ov. M. 10, 92.