I / in-nŭo
verb intransitive

in-nŭo

2nd PP in-nŭere · 3rd PP in-nŭi · 4th PP inūtum · conj. 3rd
to give a nod; to nod to; to give a sign; to intimate
to give a nod, to nod to; to give a sign, to intimate, hint.
With dat.: ubi ego innuero vobis, Plaut. Rud. 3, 4, 26: abiens innuit mihi,…
With dat.: ubi ego innuero vobis, Plaut. Rud. 3, 4, 26: abiens innuit mihi, Ter. Eun. 4, 5, 9: stabat innuebat digito similis vocanti, Plin. Ep. 7, 27, 9.—
ext absol
Absol.: ne mora sit, si innuerim, quin pugnus in mala haereat, Ter. Ad. 2, 1, 17: ubi innuerint, Liv. 8, 4, 2: coram licet innuat atque Rescribat, Juv. 6, 140: aqua innuetur his signis esse tenus, Vitr. 8, 5 ext.
To mean; intimate; signify
To mean, intimate, signify, = significo, Don. ad Ter. Ad. 2, 1, 46.