I / ĭn-ŏboedĭentĭa
noun

ĭn-ŏboedĭentĭa

gen. ĭn-ŏboedĭentiae · gender feminine · decl. 1st
disobedience
disobedience (late Lat.), Aug. Civ. Dei, 14, 17; Hier. Quaest. Hebr. ad Reg. 2, 1.—In the form ĭnŏbaudĭentĭa, Tert. adv. Marc. 4, 17 fin.