I / ĭn-obsĕquens
adjective

ĭn-obsĕquens

gen. ĭn-obsĕquentis
not yielding; uncomplying; disobedient absol
not yielding, uncomplying, disobedient, Sen. praef. Q. N. fin.: equi frenis, id. Hippol. 1068.— Absol.: contumaces et inobsequentes, Tert. adv. Marc. 4, 17 fin.