I / ĭn-ōrātus
adjective

ĭn-ōrātus

fem. ĭn-ōrāta · neut. ĭn-ōrātum
not pleaded; without obtaining a hearing
not pleaded: incertā re atque inoratā, i. e. without obtaining a hearing, Enn. ap. Non. 166, 23 (Trag. v. 12 Vahl.): legati Ameriam re inorata reverterunt, Cic. Rosc. Am. 9, 26.