I / inquīsītor
noun

inquīsītor

gen. inquīsītōris · gender masculine · decl. 3rd
a searcher
a searcher.
one who searches for a suspected person; an inquisitor; tracker
Lit., one who searches for a suspected person, an inquisitor, tracker, detective, spy: scrutatur vestigia (canis) atque persequitur, comitantem ad feram inquisitorem loro trahens, the hunter, Plin. 8, 40, 61, § 147: se ab inquisitoribus pecunia redimere, Suet. Caes. 1: inquisitores algae, they who search the very sea-weed, Juv. 4, 49.—
an examiner by extension
Transf., an examiner, investigator.
In gen.: rerum inquisitorem decet esse sapientem, Cic. Fragm. Ac. ap. Aug.…
In gen.: rerum inquisitorem decet esse sapientem, Cic. Fragm. Ac. ap. Aug. cont. Ac. 2, 11: rerum naturae, Sen. Q. N. 6, 13, 2.—
one who searches for proofs to support an accusation
In partic., one who searches for proofs to support an accusation, Cic. Verr. 1, 2, 6: Norbanus legatus et inquisitor reum postulavit, Plin. Ep. 3, 9, 29; Sen. Ben. 5, 25, 2; Tac. A. 15, 66.