I / insānĭo
verb intransitive #3394

insānĭo

2nd PP insānīre · 3rd PP insānīvi / insānĭi · 4th PP insānītum · conj. 4th
to be of unsound mind
imperf.: insanibat, Ter. Phorm. 4, 3, 37), 4, v. n. insanus, to be of unsound mind (syn.: furo, deliro, desipio).
to be mad; insane
As a medic. t. t., to be mad, insane, of men, Cels. 3, 18, 66; 2, 7, 69 al.; of animals, Plin. 27, 11, 76, § 101.—
To be senseless; without reason; mad
To be senseless, without reason, mad, insane: insanire ex amore, Plaut. Merc. 2, 2, 53: homo insanibat (for insaniebat), Ter. Phorm. 4, 3, 37: usque eo est commotus, ut insanire omnibus ac furere videretur, Cic. Verr. 2, 4, 18, § 39: insanire tibi videris, quod, etc., id. Fam. 9, 21, 1: nisi ego insanio, id. Att. 7, 10: ex injuria, Ter. Ad. 2, 1, 43; Liv. 7, 39: cum ratione, Ter. Eun. 1, 1, 18: certa ratione modoque, Hor. S. 2, 3, 271. —
to act like a madman; to rage; rave by extension
Transf., to act like a madman, to rage, rave: quid opus fuit hoc, hospes, sumptu tanto, nostra gratia? Insanivisti hercle, Plaut. Mil. 3, 1, 160: amavi equidem olim in adulescentia: Verum ad hoc exemplum numquam ut nunc insanio, id. Merc. 2, 1, 40: insanire libet quoniam tibi, Verg. E. 3, 36: manu, i. e. in battle, Stat. Th. 3, 668.— Of speech; dicendi genus. quod ... specie libertatis insanit, Quint. 12, 10, 73.—Of a rage for building, Auct. Her. 4, 50, 63.—
With acc.: errorem. Hor. S. 2, 3, 63: sollemnia, id. Ep. 1, 1, 101: amores…
With acc.: errorem. Hor. S. 2, 3, 63: sollemnia, id. Ep. 1, 1, 101: amores alicujus, to be madly in love with one, Prop. 2, 34, 25 (3, 32, 25 M.): hilarem insaniam insanire, Sen. Vit. Beat. 12. —
in
With in and acc.: in libertinas, Hor. S. 1, 2, 49.—
With abl.: qua me stultitia insanire putas? Hor. S. 2, 3, 302.—(ε) Pass.…
With abl.: qua me stultitia insanire putas? Hor. S. 2, 3, 302.—(ε) Pass. impers.: insanitur a patre, Sen. Contr. 2, 9.