I / in-sĭpĭens
adjective

in-sĭpĭens

gen. in-sĭpĭentis
(, Schol. Bob. ad Cic. Sest. 53; p. 304, 16 Bait.), , 2. in-sapiens
unwise; senseless; foolish
unwise, senseless, foolish (class.): sed ego insipiens nova nunc facio, Plaut. Cas. 5, 2, 4: insipiens fortunatus, Cic. Lael. 15, 54: sermo insipientium (opp. sapiens), id. Fin. 2, 15, 50. — Comp.: quis homost me insipientior, qui, etc., Plaut. Trin. 4, 2, 84: ego insipientior quam illi ipsi, id. Div. 2, 23, 51.—Sup.: insipientissimus, Sen. Q. N. 2, 59.—Adv.: insĭpĭen-ter, unwisely, foolishly: a me factum, Plaut. Mil. 2, 6, 78: factum, id. Truc. 4, 3, 53: sperat, Cic. de Sen. 19, 68.