I / in-suesco
verb transitive intransitive

in-suesco

2nd PP in-suescere · 3rd PP insuēvi · 4th PP insuētum · conj. 3rd
to accustom; habituate
(insuerat, Tac. A. 4, 57), to accustom, habituate (not in Cic. or Cæs.).
Neutr; to accustom; habituate one
Neutr., to accustom or habituate one's self, to become accustomed to a thing; constr. with dat., with ad, or inf.
With dat.: corpori, Tac. A. 11, 29. —
With dat.: corpori, Tac. A. 11, 29. —
ad
With ad: ad disciplinam militiae insuescere militem nostrum, Liv. 5, 6.—
With inf.: mentiri, Ter. Ad. 1, 1, 30: largiri, Sall. J. 8, 2: amare, potare,…
With inf.: mentiri, Ter. Ad. 1, 1, 30: largiri, Sall. J. 8, 2: amare, potare, id. C. 11, 6. —
to accuslom; habituate; aliquem aliquid
Act., to accuslom or habituate one to a thing; constr. aliquem aliquid or aliqua re.
Aliquem aliquid
Aliquem aliquid: insuevit pater optimus hoc me Ut fugerem, Hor. S. 1, 4, 105.—
Aliquem aliqua re
Aliquem aliqua re: aquā pecus, Col. 6, 4.—Pass.: sic insuesci debent, ut, id. 11, 3: ita se a pueris insuetos, Liv. 24, 48, 6.