I / insulsus
adjective

insulsus

fem. insulsa · neut. insulsum
2. in-salsus
unsalted; insipid
unsalted, insipid.
Lit.: amurcā insulsā perfundunt sulcos, Col. 2, 9: gula, that longs for tasteless things, Cic. Att. 13, 31, 4. — Comp.: cibus insulsior, Hier. Ep. 22, 40.—
figuratively
Bungling; awkward
Bungling, awkward: Tyndaris illa bipennem insulsam et fatuam dextra laevaque tenebat, Juv. 6, 658.—
Tasteless; insipid; silly
Tasteless, insipid, silly, absurd: non insulsum huic ingeniumst, Plaut. Mil. 4, 2, 79: est etiam in verbo positum non insulsum genus (ridiculi), Cic. de Or. 2, 64: multa (in sermone) nec illitterata, nec insulsa esse videntur, id. Fam. 9, 16: adulescens, id. Cael. 29: acuti, nec insulsi hominis sententia, id. Tusc. 1, 8.—Sup.: insulsissimus homo, Cat. 17, 12.—As subst.: insulsae, ārum, f. (sc mulieres), silly creatures, Cic. Att. 9, 10, 2. — Adv.: insulsē, tastelessly, insipidly, foolishly, absurdly: aliquid facere, Cic. Att. 15, 4: insulse, arroganter dicere, id. ib. 5, 10: non insulse interpretari, not amiss, not badly, id. de Or. 2, 54.—Comp.: nihil potest dici insulsius, Gell. 16, 12.—Sup.: haec etiam addit insulsissime, Gell. 12, 2, 6.