I / in-sūmo
verb transitive

in-sūmo

2nd PP in-sūmere · 3rd PP in-sumpsi · 4th PP inmptum · conj. 3rd
to take for; to apply to; expend upon
to take for any thing; hence to apply to, expend upon.
In aliquid
In aliquid: ut nullus teruncius insumatur in quemquam, Cic. Att. 5, 17, 2: sumptum in aliquam rem, id. Inv. 2, 38, 113: sestertios tricenos in cenam, Gell. 2, 24, 11.—
With dat.: paucos dies reficiendae classi, Tac. A. 2, 53.—
With dat.: paucos dies reficiendae classi, Tac. A. 2, 53.—
With abl.: non est melius quo insumere possis, Hor. S. 2, 2, 102.—
With abl.: non est melius quo insumere possis, Hor. S. 2, 2, 102.—
figuratively
To apply; employ; bestow
To apply, employ, bestow: operam frustra, Liv. 10, 18: operam libellis accusatorum, Tac. A. 3, 44: vitam versibus, id. Or. 9.—
in
With in and abl.: nec in evolvenda antiquitate satis operae insumitur, Tac. Or. 29. —
ad
With ad: omnis cura ad speculandum hoc malum insumitur, Plin. 9, 46, 70, § 153.—
To take to one; to take; assume
To take to one's self, to take, assume: interficiendi domini animum, Tac. A. 14, 44: medium latus, Stat. Th. 2, 39: dignas insumite mentes Coeptibus, id. ib. 12, 643.—
To use up; exhaust; weaken
To use up, exhaust, weaken: corpus, Cael. Aur. Tard. 2, 2, 60: corporis virtutem, id. Acut. 2, 37, 213.