I / in-sŭsurro
verb transitive intransitive

in-sŭsurro

2nd PP in-sŭsurrāre · 3rd PP in-sŭsurrāvi · 4th PP in-sŭsurrātum · conj. 1st
to whisper in; into; to; to insinuate
, to whisper in, into, or to; to insinuate, suggest.
Neutr
Neutr.: alicui, Cic. Tusc. 5, 36, 103: in aures, id. Q. Fr. 1, 1, 4: ad aurem familiariter, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: modo insusurrans, Suet. Cal. 22.— Impers.: in aurem ejus insusurratum, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 120.—
Act.: alicui cantilenam, Cic. Att. 1, 19, 8: vota diis, Sen. Ep. 10:…
Act.: alicui cantilenam, Cic. Att. 1, 19, 8: vota diis, Sen. Ep. 10: insusurratum nomen, id. Brev. Vit. 14. —
by extension
Transf.: non solum nauta significat, sed etiam Favonius ipse insusurrat, navigandi nobis tempus esse, suggests to us, reminds us, Cic. Ac. 2, 48, 147.