I / intĕgŭmentum
noun

intĕgŭmentum

gen. intĕgŭmenti · gender neuter · decl. 2nd
a covering
a covering.
Lit.: lanx cum integumentis, quae Jovi adposita fuit, the plate-covers, lids, Liv. 40, 59, 7 Weissenb. (al. lana cum integumentis, i. e. the pillows on which rested the heads of the statues of the gods): ea legio linteata ab integumento consaepti ... appellata est, id. 10, 38, 12: vestis aut pellis, Aur. Vict. Orig. Gent. Rom. 13, 2: integumenta carnalia, Ambros. de Isaac et An. 4, 16.—
by extension
That which conceals; a covering
That which conceals, a covering: frontis, Cic. post Red. in Sen. 7, 15: flagitiorum, id. Cael. 20, 47: dissimulationis, Cic. de Or. 2, 86: ornamenta ejus ingenii per quaedam involucra atque integumenta perspexi, id. ib. 1, 35: nequitia frontis involuta integumentis, id. Pis. 6.—
That which protects; a defence; shelter
That which protects, a defence, shelter: corporis alicujus, one's constant attendant, Plaut. Bacch. 4, 2, 19: aetati meae, id. Trin. 2, 2, 32.