I / in-tempĕrātus
adjective

in-tempĕrātus

fem. in-tempĕrāta · neut. in-tempĕrātum
untempered; inclement
untempered, inclement.
Lit.: quid ad caeli naturam intemperatius, Sen. Cons. ad Helv. 6; hence: intemperatum vinum, unmixed wine, Cael. Aur. Acut. 3, 17, § 158.—
immoderate; intemperate; intemperately figuratively
Trop., immoderate, intemperate: benevolentia, Cic. Lael. 20.— Adv.: intempĕ-rātē, intemperately: immoderate et intemperate vivere, Cic. Univ. 12.