I / in-tempĕrĭes
noun

in-tempĕrĭes

gen. in-tempĕriēi · gender feminine · decl. 2nd
intemperateness; inclemency
intemperateness, inclemency.
a tempest; storm; calamity
Lit.: caeli, Liv. 8, 18: aquarum, immoderate rains, id. 3, 31.— Hence, transf., a tempest, storm, i. e. calamity: intemperies modo in nostram advenit domum, Plaut. Capt. 4, 4, 3.—
figuratively
Intemperate behavior; outrageous conduct; fury
Intemperate behavior, outrageous conduct, fury, madness, insanity, folly: amici, Cic. Att. 4, 6: cohortium, Tac. H. 1, 64: mulierum, Gell. 1, 23, 11: intemperies ista quae μελαγχολία dicitur, id. 18, 7, 4.—Plur.: has ejus (Xanthippes) intemperies in maritum demirari, Gell. 1, 17, 2. —
intemperance
In gen., intemperance: ebrietatis, Just. 12, 13, 10.