I / inter-nĭtĕo
verb intransitive

inter-nĭtĕo

2nd PP inter-nĭtēre · conj. 2nd
to shine among; shine forth
to shine among, shine forth (post-Aug.): etiam si qua sidera internitebant, Curt. 5, 4, 25: quicquid lucis internitebat, id. 4, 3, 16: internitentes gemmae, id. 3, 3, 16; cf. Plin. 37, 5, 17, § 65; Curt. 4, 12, 14; 7, 11, 21.