I / internus
adjective

internus

fem. interna · neut. internum
in; cf. interior, intestinus, intus
inward; internal
inward, internal (postAug.).
Adj.
Adj.
Lit.: ignis, Sen. Q. N. 6, 27, 2: arae, Ov. H. 7, 113: maria, inland, Plin. 2, 68, 68, § 173.—
domestic; civil; internal figuratively
Trop., domestic, civil, internal: discordiae, Tac. A. 2, 26: certamina, id. ib. 54: internum simul externumque bellum, id. H. 2, 69: mala, Sall. H. Fragm. 4, 61, 13.—
Subst.: interna, ōrum, n. plur.
Subst.: interna, ōrum, n. plur.
Interior parts
Interior parts: mundi, Plin. 2, 1, 1, § 4.—
Internal; domestic affairs
Internal or domestic affairs: si quando ad interna praeverterent, Tac. A. 4, 32.—
Entrails; intestines
Entrails, intestines: boum, Veg. Vet. 3, 2.—
inwardly; internally figuratively
Trop.: veritatis, the very depths of truth, Amm. 15, 5, 23.—Adv.: interne, inwardly, internally (post-class.), Aus. Ep. 5, 21; id. Clar. Urb. 14.