I / intestābĭlis
adjective

intestābĭlis

neut. intestābĭle
in-, 2. testis, = 2. intestatus
in double sense with 1. intestabilis, II. A., Plaut. Curc. 1, 1, 30; id. Mil.…
in double sense with 1. intestabilis, II. A., Plaut. Curc. 1, 1, 30; id. Mil. 5, 1, 24 (cf. Lorenz ad loc.).