I / in-tŏlĕrābĭlis
adjective

in-tŏlĕrābĭlis

neut. in-tŏlĕrābĭle
that cannot bear; impatient
Act., that cannot bear a thing, impatient (ante-class.): didicisset id ferre, et non esset intolerabilis, Afran. ap. Non. 125, 25 (Com. Fragm. v. 255 Rib.). —
that cannot be borne; insupportable; intolerable
Pass., that cannot be borne, insupportable, intolerable (class.): sumptus, Plaut. Aul. 3, 5, 59: odor, Cic. N. D. 2, 50: frigus, id. Rosc. Am. 45: dolor, id. Ac. 2, 8: potentia, Cic. Verr. 1, 12, 35: vitium, id. Or. 65 fin.: verba, id. ib. 8, 26: insolentia, id. Q. Fr. 1, 1, 14: saevitia, Gai. Inst. 1, 53; Liv. 1, 53, 5: regium nomen Romae, id. 27, 19: Cornelius arrogantiā, Suet. Galb. 14: vitium, Juv. 6, 413: injuria, Mos. et Rom. Leg. Coll. 3, 3, 2.—Comp.: multo intolerabilior, Cic. Fam. 4, 3, 1: factum, Suet. Caes. 78: intolerabilius nihil est quam femina dives, Juv. 6, 460.—
Irresistible; insupportably; intolerably
Irresistible: vis Romanorum, Liv. 6, 32, 8.— Adv.: intŏlĕrābĭlĭter, insupportably, intolerably, Col. 1, 4, 9.