I / in-trīco
verb transitive

in-trīco

2nd PP in-trīcāre · 3rd PP in-trīcāvi · 4th PP in-trīcātum · conj. 1st
1. in-tricor
to entangle; perplex; embarrass
to entangle, perplex, embarrass (mostly ante- and post-class.).
Of persons: Chrysippus intricatur hoc modo, Cic. Fragm. ap. Gell. 6, 2: lenonem…
Of persons: Chrysippus intricatur hoc modo, Cic. Fragm. ap. Gell. 6, 2: lenonem intricatum dabo, will entangle, embarrass him, Plaut. Pers. 4, 1, 9.—
Of things: ita intricavit hanc rem temeritas, Afran. ap. Non. 8, 27: peculium,…
Of things: ita intricavit hanc rem temeritas, Afran. ap. Non. 8, 27: peculium, Dig. 15, 1, 21.