I / ĭn-urbānus
adjective

ĭn-urbānus

fem. ĭn-urbāna · neut. ĭn-urbānum
rustic; boorish; rude
rustic, boorish, rude, unpolishcd, unmannerly (class.): habitus orationis non inurbanus, Cic. Brut. 63, 227: non essem tam inurbanus ac paene inhumanus, id. de Or. 2, 90, 365: gestus, Quint. 6, 3, 26: inurbanum lepido seponere dicto, Hor. A. P. 273.—Adv.: inurbānē, rudely, inelegantly, without wit or humor: non inurbane, Cic. N. D. 3, 19, 50; Plin. Ep. 2, 14, 5; and, inurbānĭter (late Lat.), Aug. c. Faust. Manich. 12, 1.