I / in-vălesco
verb intransitive

in-vălesco

2nd PP in-vălescere · 3rd PP invalŭi · conj. 3rd
to become strong;
v. n. inch. [valeo], to become strong; only trop.
To grow strong; powerful
To grow strong or powerful: tantum opibus invaluit, Cic. Mur. 15; Tac. H. 2, 98.—
To increase; prevail; predominate
To increase, prevail, predominate: libido atque luxuria invaluerat, Suet. Vesp. 11: appellatio grammaticorum invaluit, id. Gramm. 4: amor, Plin. Ep. 6, 8, 2: consuetudo, id. ib. 6, 2, 5: vitiis invalescentibus, Suet. Ner. 27: consuetudo cotidie magis invalescit, Quint. 2, 1, 1: hic effectus (opp. nihil efficit), id. 6, 1, 44.—
To come into use
To come into use: verba intercidunt, invalescuntque temporibus, Quint. 10, 2, 13.