I / invectīvus
adjective

invectīvus

fem. invectīva · neut. invectīvum
scolding; abusive; reproachful
scolding, abusive, reproachful, full of invectives (postclass.): oratio acer, et invectiva, Amm. 21, 10, 7: volumen, id. 22, 14, 2.—Subst.: in-vectīva, ōrum, n., invectives, abuse: quaedam in principem, Amm. 28, 1, 20.