I / irrītātĭo
noun

irrītātĭo

gen. irrītātōnis · gender feminine · decl. 3rd
(), , 1. irrito
an incitement; incentive; provocative
an incitement, incentive, provocative, irritation, stimulant (not ante-Aug.).
Physical: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. 142…
Physical: tenesmos est irritatio ultimae partis directi intestini, Scrib. 142 init.: tamquam edendi irritationes quasdam repertas esse, Gell. 7, 16, 6.—
Of the feelings or passions.
Of the feelings or passions.
In gen.: ad amicitiam naturalis irritatio, Sen. Ep. 9, 17: vinum multum ...…
In gen.: ad amicitiam naturalis irritatio, Sen. Ep. 9, 17: vinum multum ... irritationem et iram facit, Vulg. Sir. 31, 38.—With gen. subj.: (feminae) nullis conviviorum irritationibus corruptae, Tac. G. 19.— With gen. obj.: inesse irritationem animis commutandi sedes, a restless desire, Sen. Cons. ad Helv. 6, 5.—
wrath; anger; irritation
Esp., wrath, anger, irritation: animorum, Liv. 31, 14, 6.